kerkyra limni korission

Κέρκυρα – Λίμνη Κορισσίων

Κέρκυρα – Λίμνη Κορισσίων

Παλάτια υμνούν τη ρώμη του Αχιλλέα, αγροικίες πνιγμένες στο πράσινο κρύβουν μέσα τους νεοκλασικά αρχοντικά. Νιώθεις τον άνεμο στο πρόσωπο, αφήνεσαι, ο μαΐστρος σε συνεπαίρνει… Άμμος, λίμνες, αλυκές, όλα σε τραβούν πιο χαμηλά.

Βρείτε τα πιο φθηνά αεροπορικά στην ιστοσελίδα https://www.travelo.gr/airtickets-aeroporika-eisitiria/ και αρπάξτε την ευκαιρία να ταξιδέψετε μέχρι την Κέρκυρα!

Δρεπάνη, Μακρύα∙ πόσα ονόματα δανείζεται τούτο το νησί; Όσα και να μετρήσεις, το ξέρεις καλά, εκεί που το στενότερο σημείο του αρχίζει να… μακραίνει, ο χρόνος σταματά.

Σαν να παγώνει ξαφνικά, γύρω απ’ το Αχίλλειον της αυτοκράτειρας Σίσσυ∙ στο σύμβολο ευγενείας και γαλήνης που θα συνοδεύει για πάντα το όνομα της θλιμμένης πριγκίπισσας.

Στα τέλη του 1800, στο γραφικό Γαστούρι ξεπηδά ένα έργο τέχνης που όμοιό του δεν έχεις ξαναδεί. Ένα αληθινό κόσμημα, ένα βασιλικό ανάκτορο, στολισμένο με όχι ένα, αλλά δυο αγάλματα του μεγάλου στρατηλάτη. Και με θέα ασύγκριτη.

Βουνό και θάλασσα, όλα τα βλέπεις, και το αγνάντι φτάνει χιλιόμετρα μακριά, αγγίζει τα όρια της Κέρκυρας. Δεν είναι όμως αυτός του ο προσανατολισμός που σε κερδίζει.

Ο «Αχιλλέας Νικών», ο ορειχάλκινος 11,5μ. ανδριάντας -που αργότερα επιχρύσωσε ο Γερμανός Κάιζερ-, λέγεται πως φαινόταν, πριν καν αγκυροβολήσεις στο λιμάνι.

Δεν είναι μόνον αυτός. Είναι κι ο «Αχιλλέας Θνήσκων», οι κήποι με τα κιόσκια, τα ζωσμένα με οργιώδη βλάστηση, οι φανταχτερές τοιχογραφίες και τα αγάλματα των 9 μουσών, οι στοές που φτιάχτηκαν ολόγυρά σου, να περπατάς και να σε κοιτούν μάτια αρχαίων σοφών.

Η περιρρέουσα γοητεία του Αχίλλειου μαγνήτισε και άλλους οικιστές. Μεγάλες κερκυραϊκές οικογένειες που έφτιαξαν εδώ τις εξοχικές τους κατοικίες, έχτισαν μπόντζους, πορτόνια και λιθόχτιστες αυλές.

Μετράς περίπου 150, αθέατες σχεδόν, διάσπαρτες σε όλη την Κέρκυρα. Παγιδευμένες κι αυτές στη δίνη του χρόνου.

Προχωράς νοτιότερα, περιηγείσαι σε χωριά τα οποία ο τουρισμός, για όποιο λόγο, προτίμησε να αντιπαρέλθει. Θυμάσαι γριές με μαντίλια στα μαλλιά, να κουβεντιάζουν όρθιες, ακουμπισμένες σε μαρμάρινες πορτοσιές.

Τους γέρους να σέρνουν τα βήματα σε ασβεστωμένα στενά και μόλις πέφτει ο ήλιος, να λύνουν όλα τα προβλήματα, δυνατά ή χαμηλόφωνα στην κεντρική τους πλατεία.

Ανθρώπους απλούς που τους νοιάζει που πέρασες, που σου λένε «καλωσήλθες» και όταν τους ρωτάς πόσοι απέμειναν στο χωριό, να απαντούν απλώς «λίγοι»…

Στα πανέμορφα σοκάκια της Ανω Γαρούνας, ο μερακλής ο νοικοκύρης φαίνεται απ’ τα πόσα λουλούδια ανθίζουν στο προαύλιο, στα σκαλιά, στα πόσα κιλίμια στρώνει καταγής, να κρύψει κάτω από τα χρώματα το χώμα.

Αντίκρυ της ο Κάτω Γαρούνας, στα χαμηλά ο Αγιος Γόρδης, η χρυσή ακτή με τον βράχο που ίσως κάποτε, να έπεσε από ψηλά μέσα στη θάλασσα.

Ηλιοβασιλέματα που θα δεις από εδώ, το κόκκινο να λούζει την αρμύρα, να χάνεται, να σε αναγκάζει να ξανάρθεις, να παρακολουθήσεις όλο το θέαμα, ξανά κι απ’ την αρχή.

Πιο χαμηλά κατεβαίνεις και έχεις για συντρόφους σου το μπλε του πελάγους, το μπλε του ουρανού, το πράσινο, μια απόχρωση που σε τούτο το νησί, παραπέμπει πάντα στην ελιά. Και να! Το θαυμαστό οικοσύστημα που άκουγες για μέρες, απλώνεται τώρα μπροστά σου.

Στη Σαχάρα είσαι ή στην Κέρκυρα; Στη λιμνοθάλασσα Κορισσίων τα χρώματα της ίριδας ζωγραφίζουν ένα ανεπανάληπτο τοπίο.

Πυκνά κεδροδάση, μυρτιές, βούρλα, σχίνοι ριζωμένοι σε υφάλμυρα νερά, μπάφες που δίνουν αβγοτάραχο και γύρω τους να ορθώνονται περήφανες, πετρόμορφες αμμοθίνες…

Από εδώ και στο εξής μια ατελείωτη αμμουδιά ορίζει τα βήματα. Μία είναι, κι ας αλλάζει λέξεις: Χαλικούνας, Ισσος, Αγιος Γεώργιος, Μαραθιά, Μεγάλη Λάκκα. Μόλις 30 χλμ. από την πόλη και νιώθεις σαν να άλλαξες νησί.

Πού είναι οι ξενοδοχειακές μονάδες του Βορρά, πού οι παγωμένες θάλασσες; Αβαθή κρυστάλλινα νερά βάφουν τον ορίζοντα και πίσω σου, οι γουρούνες μουγκρίζουν ασθμαίνοντας, σκαρφαλώνουν ακόμα πιο βαθιά.

Με όποιο τρόπο, να φτάσεις εκεί που τον χειμώνα οι αράχνες πλέκουν με τους ιστούς τους ένα τρισδιάστατο δάσος, να περπατήσεις εκεί που υπάρχει μόνο «έρημος» ή μόνο λίμνη και οι κορμοράνοι χτίζουν με φύκια αυτοσχέδιες φωλιές.

Να «οργώσεις» τα 6.000 στρέμματά της, αυτά που οι πειρατές λυμαίνονταν συχνά, έκλεβαν απ’ τις όχθες τα «κοράσια ή κορίσσια», να ανακαλύψεις τα χωριά που την περιβάλλουν, που συναγωνίζονται ποιο τη «βλέπει» πανοραμικά.

Ο Αϊ-Μαθιάς νικά ασυζητητί, με τη μονή του Παντοκράτορα, τον καταπράσινο εξώστη που εποπτεύει όλη τη λίμνη. Κι απ’ όλα πιο όμορφος είναι ο Χλωμός. Κι αυτός αγναντεύει σε ένα της κομμάτι. Μα είναι ακόμα πιο τυχερός. Μοιράζει τη ματιά του σε Ανατολή και Δύση.

Γράψ’ τον όπως θες, με «ο», με «ω». Ακόμα και μεταξύ τους οι Χλωμιάτες έχουν σύγχυση. Να είναι το όνομα από τις ελονοσίες; (που τους έδειχναν πιο χλωμούς;)

Ή από μια παράφραση του «σπλονού», του φυτού που αναφέρει στα έργα του ο Όμηρος; Όποια κι αν είναι η κατάληξη της διαμάχης, μία είναι η αλήθεια.

Τα απόκοσμα, το απομεσήμερο, στενά. Τα λιγοστά βλέμματα που σε κοιτούν μέσα απ’ τα ανοίγματα, ο δικός τους Παντοκράτορας του 14ου αι., τα χρώματα της ώχρας, το κεραμιδί, που σπάνε τη μονοτονία, τα ξύλινα παράθυρα και οι ξεφτισμένες πόρτες.

Κι αυτό, το κατακόκκινο αρχοντικό του Φίλιππου Λαβράνου, η έπαυλη της ιστορικής οικογένειας που ανακαινίστηκε, που δούλευε τα λιοτρίβια, το κρασί, που σαν να μην άλλαξε ποτέ τίποτα, προκαλεί και σήμερα υπέρμετρο θαυμασμό.

Σε όλα τούτα πρόσθεσε τη θέα από το άλλο τους μπαλκόνι, το ανατολικό. Αυτό που σαν να σε αναγκάζει να βάλεις σημάδια στο χάρτη: Μπενίτσες, αεροδρόμιο, Κέρκυρα, απέναντι η Ήπειρος.

Μπροστά σου το πανέμορφο λιμανάκι Μπούκαρη, οι Κορακάδες, μέχρι τη μύτη του κόλπου δείχνεις με το δάχτυλο, την ολόλευκη γλώσσα που σχηματίζουν οι Αλυκές.

 

Ψωμί και αλάτι

Κάπου εδώ βάζεις πλώρη για τη μεγαλύτερη κωμόπολη του νότου, τη Λευκίμμη, η οποία στα αλήθεια δεν είναι μία, αλλά 5 οικισμοί μαζί. Ως σύνολο να τους δεις.

Μόνο κάποιος που ξέρει τους ξεχωρίζει, κι όλοι μαζί είναι που παρουσιάζουν τα σημάδια μιας ιδιαίτερης λαϊκής αρχιτεκτονικής. Τελείως ξεχωριστό θέαμα το κανάλι, στο Ποτάμι, εκεί που αράζουν οι ψαρόβαρκες, στο γεφυράκι που θα αναρωτηθείς πώς να μοιάζουν από κοντά οι Αλυκές…

Σχεδόν τις έχεις φτάσει. Οι βενετσιάνικες αλαταποθήκες που έβγαζαν το λευκό χρυσό των περασμένων αιώνων έχουν αλλάξει χρήση, φιλοξενούν το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Λευκίμμης.

Ο υπεύθυνος της τριών ετών προσπάθειας, Αλέκος Βλάσσης, αναλαμβάνει χρέη ξεναγού. Βαδίζει προσεκτικά στα άνυδρα, μα γεμάτα ζωή μονοπάτια, σε ενημερώνει για τα οφέλη του κύκλου του νερού, καθοδηγεί όχι μόνο εσένα αλλά δεκάδες μαθητές και δασκάλους στα 1.050 στρεμμ. που συνιστούν αυτόν τον σημαντικό υδροβιότοπο. Υπήρχαν τρεις κάποτε στην Κέρκυρα. Ακόμα δυο, στο Γαστούρι και τον Ποταμό.

Οι αλυκές του Νότου έκλεισαν τελευταίες, οριστικά το 1988, καθώς σταδιακά σταμάτησαν να αποφέρουν τα μέγιστα. Έχουν πια «εκπαιδευτικό» σκοπό.

Ως έδρα του κέντρου και βάσει των βιωματικών δραστηριοτήτων που διοργανώνονται, με τα εργαστήρια και τις ερευνητικές εργασίες, ευαισθητοποιούν, ενημερώνουν, ώστε να μειωθεί η πίεση του τουρισμού στις έξι περιοχές Natura.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που το ΚΠΕ βρίσκεται δίπλα στη λίμνη Κορισσίων. Κοντά και στον Ασπρόκαβο, στο δάσος του Αρκουδίλα. Πρόλαβες, έμαθες πώς να πάρεις το 40′ μονοπάτι που οδηγεί στο πιο απόκρημνο, το νοτιότερο άκρο του νησιού.

Με το ερειπωμένο μοναστήρι και τα πυροβολεία ψηλά στο ακρωτήρι, την ύστατη προστασία στο χείλος του γκρεμού. Εκεί που, αν σταθείς, δεν βλέπεις πια εχθρούς, αλλά όλο το Ιόνιο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *